vestel televizyon alanlar pişman mı

pencereden dışarı bakarken apansız aklıma düşen bir soru bu, sanki uzaktaki bir hayatın telaşını seyreder gibiyim. faklı insanlar benzer kararların altında aynı tereddüdü üstlenmiş gibi duruyor, bu tarz beklentiler sessiz bir odada dolaşan ayak izleri gibi. uzun vadede memnun kalanlar da mutsuz olanlar da var, sonuç annelerinin gözyaşıyla mı biter yoksa koşulsuz bir bezginlikle mi bilinmez, bakınız beyaz eşyaya dair ikilemler