atalayan annesinin eylemi

haberi görünce pencere kenarına oturup düşündüm uzun uzun. bir anne, sokakta durduk yere otobüs durağını sormuş gibi bir binada karşısındaki insana uzanıyor, sonra onu son nefesine kadar götürüyor. izlerken sanki kitaplardaki sahneleri hatırlatıyor insana, sessiz ve rahatsız. insan bir gün aniden böyle bir yola sapar mı, nedir bunun arif olmadan tercihi, bilmiyorum.

asıl mesele bu: her platformda bu haberi paylaşıyorlar, kandan sonra herkes bir şey yapmış gibi. benim ilgimi çeken, bir sonraki gün ayni binada görev yapan insanların elinde ne olacak. hayat bazen kurgusu bozuk bir film gibi; sonunu değiştiremeyince iz kalmıyor.