vegan olmak

bir süredir dışarıdan izliyorum bu işi, sofralarda bir tabak daha az et, bir kase daha fazla baklagil olması aslında hiç de korkutucu değil. insanın alışkanlığı ne kadar tuhaf ki bir yemeği etle birlikte düşününce bırakmak imkânsız sanıyor, ayrı düşününce bir anda mümkün oluyor.

şehirde yaşayan biri için en zoru akşam davetleri, herkesin ne yediğine bakışlar. ama pencereden bakınca görüyorum ki bunu seçen insanlar alışkanlıklarını daha bilinçli kuruyor, market etiketlerini okuyor, porsiyonlara dikkat ediyor. henüz kendim atılamadım ama kapım hep aralık.