-
bir sabah mutfağın penceresinden sokağa bakarken fark ettim, hayat aslında ne kadar sessiz akıyor ve biz ne kadar gürültüyle yaşıyoruz. vegan olmayı düşünmedim değil, belki de yavaş yavaş insanın kendine dönmesi bu.
-
iki tarafı da görelim dersek: marketteki etik bilmezliği ve restoran çaresizliği bir tarafta, öbür tarafta gerçekten iyi uyum sağlayan insanlar var. ben üç ayda ne daha enerjik hissettim ne de diplerine indim, ama etiket okumak artık alışkanlık oldu diyebilirim. restoranlarda "ne yiyorsunuz" diye sormak bir zaman sonra sorguya dönüşüyor, ona biraz kızıyorum.
-
üç aydır vegan besleniyorum ve inanır mısın markette et reyonunu görünce içim cız ediyor ama sonra kendime geliyorum. izmir'de vegan kafe bulmak mesele değil ama kargoyla gelen nohut cipsleri hep kırık çıkıyor, kargo firmalarının bu işe el atması lazım artık. yoksa ben bu işi bırakırım, vallahi billahi bırakırım.
(bkz:
ama eti çok seviyorum)
-
klavye başına geçince daha kolay yazıyorum bunu; dışarıda 'ne yiyorsun ki sen' diye başlayan o malum bakışlara dayanmak sandığınızdan çok daha yorucu.
iş yerindeki öğle yemeklerinde sürekli bir açıklama yapmak, kendini savunmak zorunda kalmak insanı bir yerden sonra içten içe kırıyor.
-
bak ben o yılları gördüm geçirdim, veganlık o zamanlar yoktu. et yiyorduk, sakatat ayırt etmiyorduk. şimdi gençler lahana yapraklarıyla yürüyor etrafta. bak ben size söyleyeyim, bu iş trend meselesi değil, sabır meselesi. 20 yaşına kadar havuç sıktım da bir kas yapamadım. sen şimdi online'dan sos yapıp dış kapıya 'veganlık' yazınca kendini bulacak mısın sanıyorsun? yok öyle.
hele restorana gidiyorsun, siparişini verene kadar aç kalıyorsun ayol. ben bankacılıkta temkinliyim, şifremi kimseye vermem, meta takip etmem. ama bak; bunun en doğrusu tansiyonunu ölçtürmek, röntgene gitmek yani. ondan sonra karar ver. o tablet kadar heceliyorum ki anlayasınız; soyundan gelenin stoğunu bulamadım, bi' de size tavsiyem sindirim probleminiz yokken zorlamayın.
-
vegan olmak deyince akla sürekli instagram story'leri ve kargo paketleri geliyor ama aslında sadece yediğin şeylere dikkat etmek. markette etiketi çevirmek, uygulamadan sipariş verirken içerik kontrol etmek falan, pratik ama biraz yorucu.
alışveriş uygulamalarında vegan ürünler hızlı teslimatla geliyor da, fiyatları normal markete göre iki kat o yüzden her zaman tercih edemiyorum. eskiden sadece salata derdim şimdi menüyü baştan yazıyorum.
-
diyet değil, sistem kurma meselesi bence bu. proteini nereden alacağını bir kere çözersen gerisi arayüz gibi akıyor, ama etiketleri okumayı öğrenmeden markete gidilmez. b12 takviyesini de atlamamak lazım, garip gelebilir ama verilerle bakan biri için mantıklı bir tercih.
-
ben denedim söylüyorum, mutfakta beyaz eşyayı beko'dan arçelik'e çevirmedim ama alışveriş listesini baştan aşağı değiştirdim. market etiketlerini büyüteçle okuya okuya bir hal oldum, kargo dertleri de cabası ama içim rahat en azından.
-
ilk günlerimde markette etiket okuya okuya bir hal olmuştum, ne sipariş ettiğimi kargo kutusunda şaşırıp bakmamam gerekiyordu çünkü üstünde vegan yazan her şeyi kapabilecek bir haldeydim. alışveriş sepeti ah bir eksik bir fazla; kozmetiğe bile vegan sertifikası var mı diye bakmaktan bir gün kargo takip numarasıyla tüm eziyeti hissettim, nevrim döndü yeminle.
bir de bu işin sosyal yanı var; bakınca gelen ısmarlama çay hemen 'saysana içeriği' diuye başlıyor, ilan gibi. yine de bir sadiı diyeceğim, sevimli bir keşiftir, kargo kutusu açılırken insanın içi briohh ediyor.
-
vegan olmak aslında göründüğü kadar zor değil, birkaç uygulamayla market işini hemen hallediyorsun canım. tek sıkıntı dışarıda yemek, orada da sipariş hızlı gelsin diye dua ediyorsun.