toksik ilişki

bir ilişki ne zaman toksik olmaya başlar, bunu en iyi dışarıdan bakanlar fark ediyor sanki. insanın kendi hayatında güneşli bir sabah gibi başlayan hikâye, bir süre sonra haberlerde duyduğun karanlık bir sokağa dönüyor; tıpkı alıştığın semtten sessizce taşınırmış gibi fark etmeden ayrılıyorsun kendinden. sürekli tetikte bekleyen biri ve her telefon sustuğunda aklında kurulan senaryolar bunun ilk göstergesi aslında.

işesi dört yıl kadar böyle bir ilişkideydim; gülen bir yüzü tokat yemiş masumiyet gibi taşıdım. zamanla fark ettim ki kimseye anlatamadığın sırlar ve hep haklı çikma çabasi hikâyenin diğer yüzüydü. sonunda kurtulunca anladım ki o süs halindeki mutluluk yarım bir gölgeydi.