eski türk filmleri

eskiden filmlerde bir sıcaklık, bir samimiyet vardı; şimdi her şey ne kadar yapay duruyor. yeşilçam'ı açınca içim bir tuhaf oluyor, o günler geri gelmiyor diye.

o filmleri izlerken sadece hikaye izlemiyorsun, bambaşka bir zamanı izliyorsun. yeşilçam'ın sokakları, o eski evler, markalar, sokaktaki sesler... şimdi aynı sahneleri görünce insan gözü arıyor eski sıcaklığı. misal bir bakkal sahnesi, bir mahalle cenk ederken bile içten. her şey sonunda biraz heyecanlı ama kimse fena bir yan tutamıyor. iyi seyircinin hep yüzü gülüyor, o yeter bence.