harry potter serisi

evde üç çocukla bu seriyi izlemek zorunda kalınca insanın hayatına giriyor ister istemez. bizim çocuklar büyüdü ama ben hala bazı sahnelerde ne anlatılmak istendiğini düşünüyorum. formula 1 gibi değil, bildiğin büyülü bir dünya.

arketipi demişler, bence bunlar bizim mahalledeki oyun grupları gibi. zaten güçlü olan birileri hep bir yerlerden çıkıyor, bu da evdeki beyaz eşya tamircisine benziyor bazen. bir de şu çocuklar büyüyünce filmin tadı değişiyor, ilk filmin masumiyeti yok artık. yine de gözlüklü çocuğun derdi benim kargo paketimin derdinden daha gerçekte tabii.

(bkz: kargon gecikince kıyamet kopar) (bkz: arçelik servis randevusuna bir bakınız) derim, daha iyi anlarsınız büyü meselesini.