hayatın anlamını aramak

yıllardır yurtdışındayım, burada insanlar 'anlam'ı daha çok hafta sonu planında ve izin günlerinde arıyor, bizdeki gibi büyük cümlelerle değil. ilk başlarda tuhafıma gidiyordu, sonra alıştım; insan nerede yaşarsa yaşasın küçük şeylerde tutunacak bir dal arıyor.

memleketten uzakta olunca ister istemez soruyorum: anlam bulmak için illa büyük bir cevap mı lazım? bence değil, sağlık, huzur, birkaç samimi insan; gerisi gürültü.

eskiden sokaklarda kasette içinde birileri saklardı bu soruyu şimdi her biyografide cila kafa karıştırıyor. bence doğrusu öyle aramak değil hoş sohbet görmek içinde Bir de az şeker kahve bulmak için üç bakkal dolaşınca gençliğini hatırlarsın

onca yıl sonra biri size hayatın anldıbını sorarsa 'bir şeylerin peşinde koşarken etrafı izlemek' diyebilirim artık. gurbette geçen yıllar öğretti ki, mutluluk diye bir hedef yok; sadece o hedefe giderken kaçırdığımız sabahların kokusu var. memleketin herhangi bir sokağında yürümek, aslında cevabın kendisi olabilir misali.