iş mülakatlarındaki o anlar

insan kaynaklarının 'kendini anlat' dediği anı hepimiz iyi biliriz, ötesi var mı? ben genelde iki tarafı da dinlemeyi severim; mülakata giren de , beğenilmediği zannedilip gülmekten ödünç taraf olan da. en cafcaflısı ise kırmızı halı gibi değil gri bir koridorda elinde defter kalem bir şekilde 'zafer duygusu' mu beklersin? geçen ki mülakatta karşımdaki gayet sessiz bir anksiyeteye dokunmadı, mülakat beklendiği gibi geçti. zaten o mülakat da zaten almadılar ama bana iyi bir gözlem oldu; nerede güler; ne 'kendi rekldıbını' yapayım; derken bazı işverenlerde sanırsın kendine dokunmak yasak, öyle talepkâr bir hava kuruyorlar. ben yine de sıra disipline değil samimiyete verdim, ne de olsa iki taraflı bu iş.