istanbulda hayat mücadelesi

istanbul'da yaşanır mı denince insanın aklına önce trafik geliyor, sonra kira fiyatları. sabah sekizde yola çıkıp işe on birde varıyorsan, artık orada yaşamıyorsun, sadece nefes alıyorsun. metrobüs kuyruğunda tanımadığın insanlarla omuz omuza yirmi dakika bekleyip sonra birbirine gülümseyen insanlar görüyorum, işte o an diyorum ki bu şehirde herkes deli ama kimse yalnız değil.

aslında yaşanır, hem de çok yaşanır. boğazda çay içmek, balık ekmek kokusu, gece yarısı açık olan simitçi... ama her şeyin bir bedeli var. o bedeli ödeyebilecek kadar kazanıyorsan, istanbul dünyanın en güzel şehri. kazanamıyorsan da en acımasızı. yine de insan bir kere bu şehre alışınca başka yerde duramıyor, garip bir büyüsü var.