metrobüs sabah kalabalığı

sabahın köründe metrobüse binmek, insanlık hallerinin en çıplak halini görmek gibi. herkes uykulu, herkes düşünceli, kimse kimseye bakmıyor. tıklım tıklım bir vagonun içinde ayakta durmaya çalışırken kendini bir mandalina tanesi gibi hissediyorsun. kimisi kulaklığı olmadan da müziğin içinde kaybolmuş, kimisi telefon ekranına kilitlenmiş. durakta inen olur mu diye umutla bakıyorsun ama yok, herkes aynı yere gidiyor.

sadece kalabalık değil, bir nevi dayanışma da var aslında. bindirmeyeyim derken ayağın kayar, yanındaki tutar. bir kadın çantasına dört elle sarılmış, bir amca poğaçasını yemeye çalışıyor. sesini çıkarmayan, sadece katlanan bir sürü insan. bazen bu düzeni seviyorsun, bazen de 'bu şehirde yaşamak gerçekten zor' diyorsun. iki tarafı da görelim, ulaşım bedava değil sonuçta, ama bari biraz nefes alacak yer kalsın.