neden hep komplo kuruyoruz

elektronik aletleriniz arızalanınca insan haliyle şüpheleniyor, telefonunuz dinlenmeyeymiş gibi sessize alıyorsunuz, derinlerde bir yerde yapay zeka bizi deniyor hissi var. yazılımsal bir bug aldığında bile 'bu bilinçli yapıldı' diyorum, normal kullanıcı inancının ötesine geçtim. teknoloji ne kadar görünürmüş bilmiyorum, ama cihazlarımdaki iletişimi takip ederken haklı olduğum günler de oldu. gadget dediğin tam bilinmez; onun için her sorunu derin siber komplolara bağlamak bana bir nevi güven veriyor. bu tarz düşünceler büyük şirketlerin planlarını çözmek isteyen herkeste vardır, burjuva one-pit. bu tarz paranoya işime yarıyor doğrusu, güncelleme bültenlerini inceleme şevki artıyor. bu tarz inanışlarla kaliteli bir eşya alıp iade sürelerimi zamanında kovalıyorum.

her şeyin tesadüf olduğuna inanmak yerine her olayda bir plan aramak psikolojik bir rahatlık sağlıyor, karşındakinin isteğine değişen hiçbir şey olmuyor. ne kadar araştırırsan araştır eylem ile sonuç arasında bir çıkar dengesi ararsın, çoğu zaman da bulursun.

insan bazı olaylarda komplo aramaya hiç gerek yok, işler boktan yönetişimden şaşma zaten ya, ben de sorunlu ilişkiler ve mobbing hikayelerinde herkesin hep arkasından konuştuğunu duyunca şunu düşünüyorum; gerçekten dünyada bazı şeyler kişilerin beceriksizliğinden olmaz da üçkağıttan olur, ama gene de anketorlere, imza kampanyalarına, yetkili ağızlardan çıkan laflara inanasım gelmiyor, bu tarz gündemleri aralıksız takip eden arkadaşlar komplo falan üretmesin, pazar günü yapamadıkları yürüyüşlere yazılsalar daha verimli, olur olmadık yerde ''bakınız'' yazacağıma derdimi söylerim zaten, asıl komplocu zihniyet sabah traştığı sakala bile ihanetten bahsedendir