roman vatandaşlar stratejik planı

pencereden çay içerken sokağı izliyorum da bu mahalle hayatı tıpkı kartografi gibi, plandan plana fark edip duruyor; bazısı herkese yol verirken bazısı çukur kazdığından mı nedir, istikametini kökten değiştiriyor. hep derim, şehirler gerçekten satranç gibi oynayan insanı istiyor; kimisi etrafta perde, kimisi aralıktan bakan bir komşu rolüne bürünüyor. ne var ki ardına bakmadan taşınanlar fazlalaşınca, sokak çocukları bile yaşlı taksicilere hadlerini bildiren koca bir pano gibi algılanmaya başlıyor, asıl düşünülmemiş plandan da öte bir dert bu galiba.