kırk yaşından sonra insanın elektronik eşyayla arasındaki ilişki değişiyor; artık her cihazı bir karakter olarak görmeye başlıyorsunuz. vestel televizyon konusunda da durum hiç farklı değil; zira bu cihazlar, tıpkı eski bir dost gibi, sizi bazen güldürüp bazen de ciddi anlamda sabrınızı test ediyor. açılışta kendi kendine yüklenen bir arayüz, ardından bağlanmaya çalıştığınız wifi ağının ismini bile unutan bir işletim sistemi; ama bir o kadar da fiyatına göre sunduğu 4k görüntü kalitesiyle göz dolduruyor. Kısacası: vestel, mühendislik harikası olmaktan ziyade; size 'ben senin ne istediğini bilirim, az sabret' dedirten, evdeki en sinir bozucu ama vazgeçilmez elektronik arkadaşınız olmayı başarıyor. yazılım güncellemeleri geldiğinde ise her şey unutuluyor; ta ki bir sonraki kamçılanana kadar. tüm bu deneyimler ışığında diyorum ki; vestel'le yaşamak, sevdiğiniz ama ne zaman kızacağınızı bilemediğiniz bir tasa benziyor adeta.
