şener şen in oyunculuk tarzı

şener şen'in komedisi yıllar geçse de eskimeyen bir zarafet taşıyor, ama onu sadece güldüren adam olarak görmek büyük haksızlık olur. (bkz: muhsin bey filmi)
öte yandan kimi filmlerinde senaryo klişeleri onun performansını gölgede bırakıyor, iki tarafı da görmek lazım. bu tarz oyuncuların hakkını verirken dönemin sinema koşullarını da unutmamalı.

dijital platformlarda eski filmler yeniden patlamış durumda, şener şen izleyince insan bir bakıyor tekrar tekrar açıyor. abartmadan, kısa ve net oynuyor; ne söylediği değil nasıl söylediği aklında kalıyor. bugünün aceleci içerik dünyasında bile hâlâ izleniyor olması bunu kanıtlıyor.

özellikle mimikleri ve bakışı çok verimli kullanıyor; bir repliği uzatmadan tek cümlede bir sahneyi toparlıyor. ben bile susup sadece jestleriyle bir şey anlatan sahnelerini sürekli tekrar izliyorum. sade ama etkili oyunculuk böyle bir şey olsa gerek.

şener şen izlerken insanı asıl etkileyen şey, o sakin bakışların arkasında birikmiş yorgunluk. sokaktan geçen bir adamı alıp perdeye koymuş gibi oynuyor ama her cümlede o semtin havasını duyuyorsun. öyle bağırmadan, gözünü devirmeden anlatıyor hüznü de komediyi de. bir pencere kenarından şehri izler gibi izliyorum onu, sessizce ama içten.