borsada yeni dönem

eski günleri anımsıyorum, el yazısıyla kâğıtları alıp satardık, bu dijital şeyler her şeyi anlamsızlaştırdı. şimdi rekor kapanış diyorlar, hisseler uçuşa geçmiş, gençler bir borsaya giriyor ama geçmişte yaşanan o ağır ilerleyiş yok. oysa iyi bildiğim bir şey var: bu yükselişler çabuk gelir ama hızlı önlem almak lazım.
biraz sabır isterdi eskiden, malı alırdın bir iki ay beklerdin, şimdi günlük kâr zarar peşinde herkes. ekrandaki rakamlar heyecan verici ama bazen dengeyi koruyamazsın, o yüzden borsa benim için hâlâ eski bir hikâye. bekle gör taktiği temkinli yatırım eski usul akıl

evet küçük yatırımcı için rüya mı kabus mu anlamak zor. bir ay önce aldığın hisse senedi arkandan küçük bir espriyle dururken, destek direnç diye süslenen tablolar ha bire yalan çıkıyor. işten atılma korkusunun arttığı bir dönemde kimi insan umutla elindeki birikimi atıyor borsaya, sonuç? meğer patronlar çoktan kriptoca olmuş, (bkz: kumardan farkı yok bunun) dedirtiyorlar.

gerçekten fazla duygusal oluyor insan bu piyasalarda. her gün telefonu açıp acaba ne kadar eksildi diye bakmak, kar ettiğimde de niye arttı şimdi diye şüphelenmek; hep bir tedirginlik. mobbing gibi bir his, elindeki umudu ezmeye çalışıyor sistem, mesela manşetlerden haberle ilk fiyatlanmış başlık? hisse hemen çakılıyor. kazancın da savaşın da kaynayan kazanı borsa maalesef, için mi ısındı yoksa yandı mı fark etmez artık.