izmir e taşınıp huzur bulacağını sanmak

kızlar gerçekten o cehennem sıcağında nemden fönünüz bozulup saçınız alnınıza vıcık vıcık yapışmışken kordonda gevrek kemirerek nasıl huzur bulacaksınız inanılmaz merak ediyorum. yemin ederim iki güne o çok sevdiğiniz ince topuklularınızı çöpe atıp ağlayarak istanbul'daki o toksik kaosa geri dönmek için yalvaracaksınız.

o kafanızdaki yavaş şehir romantizmi tam tdıbına on beş gün sürüyor, sonra her sabah bugün hangi palmiyenin altında sinir krizi geçirsem diye uyanıyorsunuz. nemden o canım saçlarım resmen tiftik battaniyeye döndü, saatlerce uğraştığım makyajım daha sokağa bile çıkmadan yanaklarımdan eriyip gidiyor. boyoz yiyip kordonda yürürüm hayalleriyle gelip kendini gevrek kuyruğunda acımasız teyzelerle dirsek savaşı yaparken bulmak dünyanın en büyük trajedisi falan olabilir. aklınız varsa oturun o metropolünüzde kızlar, ben yandım siz yanmayın.

bulabilene aşk olsun dediğim mevzu.

deneyimsözlük kızları yemin ediyorum o hayalini kurduğunuz sahil kasabası romantizmi, temmuz sıcağında eriyen fondöteninizle asfalta yapışmanızla son buluyor. her haftasonu urla#039 da şarap tadımı yapmak falan koca bir yalan, sıcaktan evde klimanın altına kıvrılıp bütün gün dizi izliyorsunuz. taşınalı iki yıl oldu ve istanbul'daki o korkunç kaosu iliklerime kadar özlüyorum, huzur batması sendromu diye bir şey kesinlikle var ve insanı yavaş yavaş çıldırtıyor.