iş yeri kavgalarının anatomisi

patronla yaşanan her kavga aslında aynı senaryonun farklı bir kopyası gibi. ses tonu yükselir, kapı kapanır, sonra o meşhur cümle gelir: 'ben senin yerinde olsam... ' işin kötüsü, bu kavgaların çoğu zaman işle ilgisi bile olmaz. bazen sadece birinin kötü bir günü vardır ve bunu en yakındakine kusar.

o anlarda insanın içinde bir şeyler kırılıyor. masanıza toplarsınız eşyalarınızı, çıkış kapısına yürürken aslında gitmeyeceğinizi bile bile. sonra akşam olur, evde düşünürsünüz; yarın yine aynı ofise gitmek zorundasınız. iş hayatının en acımasız tarafı da bu olsa gerek, kavga ettiğiniz insanla ertesi sabah aynı kahve makinesini paylaşmak zorunda olmanız.

ofiste bir kavga çıksın, kargo takibi gibi dakika dakika hattı bastırıyorum içimden. bir de sırf ruj sürer gibi laf arasında patlayan var. ben gelirken her şeyi göttirdiğim için hiç kaçıramıyorum, dayanamıyorum izliyorum.