metrobüs sabah mesaisi

sabah 7.30 metrobüsü bambaşka bir dünya. herkes birbirine yapışık ama kimse kimseyle göz teması kurmuyor. telefondan müzik dinleyen, uyumaya çalışan, makyajını son rötuşlayan insanlar. kapıda sıkışanın 'inmiyor muyduk' telaşı, yürüyen merdivenlerdeki umursamazlık. insanın sırt çantasıyla döneni ayrı dert. aslında hepimiz aynı yere yetişmeye çalışıyoruz ama kimse kimseye yol vermiyor. sabahları bu kalabalık insanın enerjisini alıyor ama bir yandan da şehrin nabzı gibi. herkes kendi derdinde, kimse kimseyi tanımıyor ama yine de birbirimize nefes oluyoruz. garip bir dayanışma aslında.

insanlar şimdi telefona gömülmüş, kimse kimseyi tanımıyor; eskiden metrobüste yolculuk bir sohbet vesilesiydi. şimdi herkes birbirine küsmüş gibi, kalabalığın içinde yalnızlık daha bir derinden yaşanıyor.