sürekli böyle on dakika film açıp kapatıyorum, en son katalogda kayboldum ve ne izleyeceğimi unutup uyuyakaldım. şu netflix'i açan herkesin başına gelen en büyük dert bu olsa gerek. (bkz:
netflix sendromu)
netflix'in izlenecekler listem artık o kadar büyüdü ki arabada radyo kanallarını değiştür gibi dizi değiştirmekten kendi filmim ona, kumandanın kazıkları düştü açıkçası. eskiden video kiralardık, filmi izleyemezsem ertesi gün artık hafızamdaki alır derdim, şimdi öyle bir bolluk var ki çeşit çeşit karşımda ama hepsi birbirine benzedi a. bazı eski filmlere dönüyümdür, yeşilçam aramasında atlanmadık şey yok ama o sinemalar öyle çazak stil bir butun az daha sadakatle yapıyorlar. netflix kirişinde aradığım bir şeyler oldu, biraz gececeğim dertken listeme akıllıca şeyler eklermişim gibi hissetmiyorum ama içindekileri yıllar sonra izleyeceğimi bilmek biraz hüzün veriyor. eski günlerediyor yesilçam, şimdi listeler hiç bitmiyor ama gönlüm o eski ferahlığı arıyormuş valla.