devletin anlaşmalı olduğu merkezlerde seans bulmak ayrı dert, randevu almak ayrı dert; ama sonunda bir uzmana ulaşınca insan kendini şanslı sayıyor. doktorumuza üç seans sonunda 'artık geçti' deyip taburcu edilmek ise bambaşka bir şikayet konusu.
gurbetçi olunca süreç başka yerde yürüyor, ha burada kimse 'geçmiş olsun' demiyor randevusu varsa 10 hafta sonraya 'iyi hissettiriyorlar' diyor. ben türkiye'de devlet hastanesindeki onca işlemi görmüş biri olarak hayretle takip ediyorum şu sistemleri. psikolog desteği dedikleri mevzu burada 'sağlık sigortam ne karşılıyor' sorusuyla başlıyor, orada kendinle ilgili kaç cümle kuracağını bir gariptir.
öte yandan uzaktan türkiye'de olanları izliyorum; orada bir psikoloğa başvurup diyorum ya aslında çoğumuzun ihtiyacı yok, biraz ailenin ve belediyenin kartlarını süzüp 'ben iyiyim' demeyi öğreniyoruz. şurada onca prosedür var, dostlara teyit geldi mi diye triplere geçmeden önce bir insan kendine ne veriyorsa o bana yeter.
