sigarayı bırakma kararı

yurtdışında insanlar pencerelerden sarkıp sigara içmiyor, bizde herkes balkonlarda bir tuhaf. işte ben de oradaki düzenin çoğunluğuna uyup bırakma kararı aldım, iki haftadır temizim. ama türkiye'deki arkadaşlar kafalarının dikine gidiyor, onlara bakıp ben de bıraksam mı diyorum. yine de özlem var, ağız tadıyla bir çayın yanında sigara gibisi yok canım.

(bkz: nikotin yoksunluğu)

eli boş oturmaya da alışamıyor insan, olduğu yerde bir şeyler çeviriyor. buralarda her şey planlı, sigara da yasak ama millet pencerelere çıkıp kafa dinliyor; türkiye'yi düşününce ne fark var diyorum. bıraktım ama işin en zoru o anda ne yapacağını bilmek; vallahi çözümü buldum diyen arkadaş da gelmiyor buraya uzaktan.