pencereden bakınca şehrin kendi ritmi gibi, kulaklıktan çalan şarkılar da kendi ritmini kuruyor. eski listedeki incinlığı fark edip insan kendi iç düzenini nasıl kaçırmış, diye düşünüyor. birkaç saattir aynı şarkılar arasında geçiyorum; ne bir yere varmak var ne de durmak. sanki, şarkılar bir başına sadece en sevdiklerini toplasam da eski hatıralar arasında daha çok takılı kalacağımı biliyor. spotify'ın algoritması yıldızları bilmem de kendi zevkime göre en uygun sıralamayı bulmak, eşikten sokağa bakan bir insan için cidden bir hayat rutini oldu şimdi. arka planda çalan favori parçayı duyunca evden başka bir semte taşınmak aklıma geldi; ama kolileri toplamak, yine düzeni değiştirmek varken insan sadece listeyi karıştırıyor. kendimce bu düzen, semtin sokaklarından daha sakin ve daha şairane bir yerleşke.
binlerce şarkıyı karıştırıp kendi 'mükemmel' listemi yaptım ama bir bakıyorum ki hep aynı beş şarkıyı çalıyor, algoritma beni dinlemekten vazgeçmiş sanki. bu tarz platformlarda liste yapmak kolay, ama listeyi 'düzenli' tutmak gerçek bir sanat. yine de arada öyle bir şarkı çalıyor ki, bütün günün yorgunluğunu alıyor, o an her şeye değiyor.
