yeşilçam filmleri

ankaralı ayşe'nin o meşhur ağlama sahnesi gelir aklıma, sırf o sahne için koca filmin kargoda kaybolmasını beklemeye değer bence.

tekrar izleyince bazı sahnelerde ışık ayarlarını fark ediyorum, eski teknolojiyle yapılan işe hayran kalmamak elde değil. efektler komik ama hikayeler yalın ve samimi.

ankaralı olarak iki tarafı da izledim diyebilirim, eski filmlerde hem ağlatan hem güldüren bir denge vardı. şimdiki yapımlarda her şey hızlı ve abartılı geliyor, eskiler insanı düşündürürdü, şimdiki daha çok eğlendirip geçiştiriyor.