yeşilçam filmleri nostalji

benim neslim yeşilçam'la büyüdü; film şeridi gibi akıl defteri dolu, her karakter tanıdık gelir bize. şimdi çocuklarımıza izletiyoruz; onlar renkli ve hızlı kurguya şaşırıyor ama biz yine de kadrajı hissediyoruz. o eski evleri, bakkalı, bayramları görünce boğazım düğümleniyor; devir değişti ancak o anılar hep içimizde yaşayacak skalanın diğer ucu efsane.

biz milletçe anıları çok severiz, hele komşuluk ilişkileriyle dolu sahneleri; sonra da oturur konuşuruz kendi gençliğimizi. tarihe not düşmek lazım; bundan yıllar sonra akıllı telefonlar yetmeyecek, yeşilçamı izleyemeyenlere "ah be kardeş, ben şunları izledim koca ekranda" deriz sadece. teknoloji değişince konuşma şekli değişti ama film kokusu hiç üzerimizden çıkmayacak baba kaç tahtalı köy edasıymış işte o.

(bkz: eski film plakaları)