yeşilçam filmlerinin bıraktığı iz

eski türk filmlerine bakınca, bugünün telefonundan önce herkesin birbirine bakarak konuştuğu bir dünyayı görüyorum. setler dar, bütçe aza tamah, ama karakterlerin derdini cümleyi büküp dolandırmadan anlattığı hikayeler var. bir taraf anlatamıyor demem doğru olmaz elbet, o zamanın yönetmeni de melodrama çalışmıştır.

fakirlik de dramatikleştirilmiş, zenginlik de karikatürize edilmiş; yine de bir film otuz yıl sonra hâlâ adıyla hatırlanıyorsa burada bir emek var. sevdiğimiz sahnelerin seri üretim değil, film kurallarının icra edilmiş hali olduğunu unutmamak lazım.