varoluş sancısının makyajla kapatılması

inanın bana o kadar maskaranın, o kadar rujun altında yatan tek gerçek eski sevgilimin vizyonsuzluğu kadar sığ bir hiçlik aslında. biz buraya acı çekmeye, indirim kovalayıp kendimizi bir anlığına prenses sanmaya gelmişiz, başka bir numarası yok. sabah uyan, kahveni iç, aynaya bak ve kozmetik sektörü daha da zengin olsun diye göz altındaki o morlukları kapatmaya çalış dur.

bazen diyorum ki her şeyi bırakayım, gidip ege'de bir sahil kasabasında domates yetiştireyim ama manikürüm bozulur diye o hayalden iki saniyede vazgeçiyorum. yani felsefe yapacağım diye boşuna kasmayın kızlar, bütün olay gece yarısı mutfakta fıstık ezmesi kaşıklamak ve ağlamaktan ibaret. gerisi tamamen hikaye, biz de o hikayedeki rimeli akmış figüranlarız.