eski türk filmlerindeki o evler

hafta sonu kanallarda gezerken denk geldim, meğer ne güzel evlermiş o eski filmlerdeki. köşe minderleri, örgü örtüler, radyatör üstünde kanaviçe... şimdi bakıyorum da dizi setleri hep mağaza gibi, showroom gibi. oysa eski filmlerde samimiyet vardı, perdeler bile eskiyebilirdi, fincanların sapı kapaklıydı hani. ben çocukluğumun o evlerini düşünüyorum; anneannemin evi gibiydi hepsi, ahşap kokusu ve helva yapma telaşı vardı karelerde. şimdiki gençler bilmez ama bu tür sahneler insanı yıllara götürüyor, evimin huzurunu buluyorum ekranda. teknoloji iyi güzel ama o evlerdeki sobanın yanında uyku sersemliği bambaşka; bu tarz ev özlemi çeken biri olarak her filmde teyzelerin dizilişinden babaların gazete okuduğu koltuğa kadar hepsini süzüyorum.