eski türk filmlerindeki o evler

hafta sonu kanallarda gezerken denk geldim, meğer ne güzel evlermiş o eski filmlerdeki. köşe minderleri, örgü örtüler, radyatör üstünde kanaviçe... şimdi bakıyorum da dizi setleri hep mağaza gibi, showroom gibi. oysa eski filmlerde samimiyet vardı, perdeler bile eskiyebilirdi, fincanların sapı kapaklıydı hani. ben çocukluğumun o evlerini düşünüyorum; anneannemin evi gibiydi hepsi, ahşap kokusu ve helva yapma telaşı vardı karelerde. şimdiki gençler bilmez ama bu tür sahneler insanı yıllara götürüyor, evimin huzurunu buluyorum ekranda. teknoloji iyi güzel ama o evlerdeki sobanın yanında uyku sersemliği bambaşka; bu tarz ev özlemi çeken biri olarak her filmde teyzelerin dizilişinden babaların gazete okuduğu koltuğa kadar hepsini süzüyorum.

eski türk filmlerindeki o evler, ah bir de şimdi onlar olsa... oturma odasında örtülü misafir koltuğu, radyodan yükselen hafif bir şarkı ve camdan süzülen gün ışığı. iş hayatının mobbingiyle kıvranırken, bazen çaresizce eski filmlerdeki o huzurlu evlere sığınıyorum. işten eve dönünce o evleri arar gibi oluyorum.

şimdi o merdivene boya sil baştan diyor olsaydı vatandaşlıktan çıkardılar bence. o hallerine de gıptayla bakıp sgk müdürlüğünde sıra bekliyoruz.

vallahi eski filmlerde o koca bahçeli evler vardı ya, ege ağzı değil ama üzüm çardağı altında sedirde pineklemek hesabı. suyla terlikle insan selam verir geçerdi, ancak bugün var mı öyle mekan yakmalı güneşte beton yer kalmadı. yeşilçam'da hülya koçyiğit bir sarılığı alır beni 70'lere götürür, evin mutfağı filan bir nostalji coşturu. bu tarz pişmanlıklar can yakıyor, eskiden olsa belki ben de o salonda sandalyeye çöküp sallanırdım millet sohbet ederdi.

ankarada sitede mi otururken, hangi evin hangisi dersen bu müzik perdesi ya da şömine falan işte. o perdeler dökülüyor dedikleri yine hayalgücü, netflix düzenine karşı dengeli göz.

kemal sunal'ın paşa köşkü, halin sade atışı uyar cama. şimdi site içi rezidanslar kafi gelmez bana ince penceremde nostalji süzülsün desen duvar boşası teki remiz

o kocaman evler, o kalabalık aileler, şimdiki dizilerdeki 'tek odalı stüdyo' konseptine inat gibi.