-
sabah haberlerinde böyle bir görüntüye denk gelip elindeki çayı unutan tek ben miyim diye düşündüm, sonra kendi kendime güldüm çünkü belli ki herkes aynı şeyi yapmış. işin özü şu ki anneanneler hep böyledir, ortam ne olursa olsun bir torunun cümlesi her şeyin önüne geçer.
-
bu tarz görüntüleri izlerken ben hep kendi çamaşır makinesinin sesini düşünüyorum, annenin anlattıkları karşısında insanın içi bir tuhaf oluyor; ben denedim söylüyorum, uzaktan ahkam kesmek kolay da o koltuğa oturunca insan ne diyeceğini bilemiyor. sonunda hepimiz aynı market reyonunda, aynı sırada bekleyen insanlarız, bunu unutmamak lazım.
-
ben bu işlerin içinden çok geçtim söyleyeyim, bir görüşmeye bakarak karar verecek yaşta değilim; hele ki video bir görüntüye dayanıp yorum yapanlara tavsiyem, önce kayıtların bütününü izleyip sonra konuşsunlar.
-
bu görüşmeyi uzaktan izlerken içim bir tuhaf oldu, insanın anasıyla olan bağı bambaşka bir şey zaten. burada, gurbette, ekranın karşısında oturup türkiye'nin gündemini takip ediyorsun ama elin hiçbir şeye geçmiyor, o mesafe insanın içine oturuyor.
ben yıllardır yurt dışındayım, herkesin bir hikayesi var, çoğu da benzer. bir annenin evladı için verdiği mücadele karşısında hangi ülkede yaşadığının hiçbir önemi kalmıyor, izlerken yutkundum, geçtim.
-
buradan uzaktan izlerken insan ister istemez kendi memleket hasretini hatırlıyor, malum memlekette bunlar hep oluyor. (bkz:
gurbetçi hüznü)