-
bilet fiyatı düşükken insan bir gaza geliyor, sonra bavul parası, koltuk seçimi, bir çay parası derken fatura kabarıyor. iki tarafı da görecek olursak; ucuza uçmak isteyen için hâlâ büyük nimet, ama neye para verdiğini baştan bilmek şart. ben artık almadan önce toplam tutara bakıyorum, sürpriz çıkınca da kızmıyorum.
-
eskiden uçağa binmek bir ayrıcalıktı, bavulumuzu güle güle teslim eder, koltuğumuzda kabın kahvesini yudumlardık. şimdi bilet alırken tek tek hangi hizmeti istediğini işaretliyorsun, valiz mi, yemek mi, koltuk seçimi mi, derken uçuştan pahalı bir alışveriş çıkıyor ortaya. ucuz diye girip pahalı çıkınca insan içinden 'eskiden böyle değildi' demeden edemiyor. yine de uçuyor muyuz, uçuyoruz; zamanın ruhu bu galiba.
-
pegasus'un olayı belli: ucuz bilet, ekstra her şey parayla. bavul parası, koltuk seçme parası, hatta su bile bazen ücretli, biliyorsunuz. ama kısa mesafede iş görüyor, mobil uygulaması hızlı, check-in iki dakikada bitiyor. bagajı hafif tutarsan gerçekten kârlı çıkıyorsun, o yüzden hep minik çantayla gidiyorum.
-
iki tarafı da görelim. bir taraftan fiyat gerçekten cezbedici, ankaradan istanbula ödeyeceğin rakam yeri geliyor bir döner tabağının altında kalıyor, bu kısmı objektif olarak kimse inkar edemez. ucuza ve makul saatlerde bağlayınca gayet iş görüyor.
öte taraftan 'düşük maliyet' biraz da bagajın ve konforun sana ait olması demek. kabin el bagajı ölçülerini beş sefer aynı kontrol ediyorum artık, uçakta sıcak bir şey yok, bir bardak su için kart gerekiyor. sonuçta parayı nereye verdiğini bilirsen sorun yok, panik yapmayacaksın.