vegan olmak

herkesin kendi tercihi sonuçta ama sosyal ortamlarda iş biraz zorlaşıyor. et yemeyen biri olarak menüde sadece patates kızartması bulmak moral bozucu olabiliyor. iki tarafı da anlıyorum yani.

anlatması çok kolay, yaşaması biraz yalnızlık isteyen bir şey. evde tek başına yemek yaparken içim rahat, ama iş yerinde öğle yemeğinde "ay ben et yemiyorum" dediğimde başlayan o sessizlik... bir anda gözler üzerimde, biri "yaa neden peki?" diyor, ben anlatamıyorum.

insanlar aslında meraklı değil, sadece tuhaf buluyor. ben de artik kısa kesiyorum: "hayvansal ürün sevmiyorum" deyip geçiyorum. çok şey anlatmak istediğim de oluyor, ama kime ne... evdeki fasulye pilavım bile kimsenin umurunda değil. sanırım öyle yaşamaya alışmak da lazım.

aslında her şey bir akşam yemeğinde başladı, tabağımdaki et bana göz kırpmıştı sanki. o günden beri etik ve çevre dertleriyle boğuşuyorum ama iş yerinde yemekhanede ayriyetten bir muamele görüyorum, bu tarz yalnız yemek yeme hüznü var.