durduk yere gelen her şey çok kötü gidecek hissi

gece yastığa kafamı koyduğum an beynimin o felaket senaryoları yazma huyu ile beni darlaması inanılmaz yorucu. resmen kendi kendime kriz geçirmekten stresten gencecik yaşımda cilt bariyerim çöktü.

kahvemi yudumlarken evrene pozitif enerji yolladığımı sandığım an gelen bu anksiyete atağıyla bütün auram bir saniyede yerle bir oluyor. sanki az sonra dünyanın sonu gelecekmiş de ben fönümü boşuna çektirmişim gibi inanılmaz çaresiz bir his bu.