gidilmeyen spor salonuna ödenen vicdan parası

yine düştüm o malum tuzağa, sanki üç ayda victoria's secret podyumuna çıkacakmışım gibi gaza gelip yıllık üyeliği kitlediler bana. kayıt masasındaki çocuğun o ikna edici bakışlarına ve 'yaza bomba gibi gireceğiz' yalanlarına resmen kandım. o kadar para verdikten sonra insan kendini o ağırlıkların altında ezilmek zorunda hissediyor ama benim tek yaptığım gidip aynada story çekmek ve çıkışta iskender gömmek oldu. harcadığım o parayla kendime küçük bir ada satın alabilirdim, resmen soygun bu.

şimdi o üyelik kartı cüzdanımın en karanlık köşesinde bana pis pis sırıtıyor. her ay hesabımdan para çekildiğini gördükçe içimden bir parça kopuyor ama o spor çantasıyla işe gitme şovunu yapmaya üşendiğimden, üyeliği iptal ettirmeye bile gidemiyorum utancımdan. bu gidişle o kaslar ancak rüyamda olacak, ben evde cipsimle ve pişmanlığımla baş başa kaldım yine.