popeyes şubelerindeki kaos ortamı

içeri her girdiğimde o kalabalıktan fenalıklar basıyor, sanki içeride atom parçalıyorlar öyle bir gürültü ve telaş var. onca saat dikilip aldığım o taşa dönmüş bisküvi için kendime ettiğim eziyete inanamıyorum.

o kadar gürültülü ve keşmekeş ki sipariş verirken kendimi savaş muhabiri gibi hissediyorum, resmen can pazarı yaşanıyor sırada. zaten o biscuit dedikleri şeyi yerken boğulma tehlikesi geçirmeyen bizden değildir, resmen taş yutuyoruz haberimiz yok. her gittiğimde bir daha asla gelmem deyip haftasına kendimi yine o ağır yağ kokusunun içinde bulmam da benim vizyonsuzluğum olsun.