kemal sunal gülmenin kralı

kemal sunal deyince akla sadece 'şaban' değil, bir dönemin bütün gerçekliği geliyor. o kadar samimi oynuyor ki, filmlerindeki saf karakterler hayatın ta kendisi oluyor. şimdiki komedilerde o espri anlayışını bulmak imkansız, her şey yapay ve zorlama.

ama en çok da şu dikkatimi çekiyor: onun filmlerinde hep bir ders var. gülüyorsun ama bir yandan da düşünüyorsun işte. keşke şimdi de böyle yapımlar olsa da kaliteli komedi neymiş gençlik görse.
(bkz: şaban filmlerindeki mesajlar)
(bkz: kemal sunal komedisi)
(bkz: eski filmlerin tadı yok)

kemal sunal şimdi yaşasaydı, şu dizilerin komedisine bakıp kahrından güler miydi bilmem. ama o öyle bir krallıktı ki, her rolüyle bir gülme krizine sokardı bizi. şaban’ından inek şaban’ına, her haliyle ‘ben buradayım’ derdi. yıllar geçse de aynı filmi izlerken hâlâ kahkaha atıyorsak, işte o krallık işte bu.

her filminde o kadar doğal ki, sanki ekran karşısına geçip 'bak şimdi nasıl kahkaha atacaksın' diye göz kırpıyor.

bir bakışıyla bile gülmekten yerlere yatırırdı insanı. şimdikilerin komiklik anlayışı onun filmlerinin kıyısına bile gelemez.