korku filmlerinde yalnızlık

kendimi evde yalnız hissettiğimde izleyecek korku filmi arıyorum aslında dışarıdaki mobbingden korkuyorum izlerken ağlamak da var,

pencereden dışarıyı izlerken düşünüyorum da, korku filmlerindeki o bomboş ev, karanlık koridorlar aslında şehrin kalabalığı içinde yaşadığımız yalnızlığı anlatıyor. baş karakterin telefona sarılması, komşuya koşması hep o yalnızlıktan kaçış. biz de aslında her gün o filmi yaşıyoruz, apartman boşluğunda bir yabancının sesini duyana kadar.

biz teknoloji meraklılarının en büyük korkusu telefonun çekmemesi ya da wifi kesilmesi olsa gerek, korku filmindeki yalnızlık gibi işte. mesela karakter ıssız bir eve taşınır, eski model bir cep telefonunu şarja takar ve teknik bir aksaklık yaşar. biz hep akıllı cihazlarla dertleniriz ama asıl korkutan cihazsız kalmak. bu korkuları yaşamak için analog bir kabus yaşamak lazım sanki.
(bkz: signal yok her yer loş)