uykusuz geceler çaresi

kim bilir kaç gecedir tavanı seyrediyorum, sanki beynim gece vardiyasına geçti de bana haber vermedi. iş yerinde mobbing yiyorum diye mi uyuyamıyorum, yoksa kafamda kurduğum senaryolar yüzünden mi bilmiyorum ama yastığa baş koyar koymaz gözlerim dört açılıyor. Bazen birisiyle konuşmam lazım şu saatte, kaygılarımı dökmem lazım ama herkes uyuyor tabi, yalnızlık ağır geliyor. Bu uykusuzluk beni öyle bir noktaya getirdi ki, sabaha karşı mutfağa gidip süt ısıtsam da olmuyor, meditasyon videoları da işe yaramıyor. gerçekten mesele beden değil, ruh yorgunluğu. isterdim ki birisi desin 'uyu güzelim, her şey düzelecek' diye, ama hayat işte böyle, sessizliğin içinde debelenip duruyorsun.

uykusuz gecelerde pencere kenarında bir çay, sadece o da yetiyor bazen. şehrin ışıkları bile insana derman oluyor.