yatağın sallandığını sanıp avizeye bakmak

kamyon geçse kalbim ağzımda, komşu üst katta topukluyla yürüse yorganı kafama çekip siper alıyorum resmen. o avizeyle kurduğum toksik ilişkiyi manitalarımla kurmadım ben, yemin ederim göz temasımız hiç kesilmiyor. hafif bir tıkırtıda nefesimi tutup o kristal taşların milimetrik titreşimini analiz ediyorum, resmen evdeki sismolog oldum çıktım bu paranoya yüzünden.

geçen gece yine diktim gözleri tavana, beş dakika kilitlenip kaldım. meğer kedi yatağın ucunda kulağını kaşıyormuş, ben de burada kendi çapımda richter ölçeği hesabı yapıyorum. bu gidişle depremden değil de avizeye bakmaktan boyun fıtığı olup gideceğim, sinir sistemim laçka oldu artık gerçekten.