arçelik çamaşır makinesi yorumum

ötmeyen asansör merdivenlerinden tanırım ben bu ev aletlerinin sessizliğini. eski semtte taşıdığım son makina tıssırtısız iç sesiyle sanki yorgundu ama arçelik çalışırken tıpkı yağmur alan bir pencere perdesi gibi hafif bir örtüyle sessizleşiyor; ne hırpani bir beklentim vardı ne çok parlak bir umut. yedek parça sitesine yüzüm uzar vaziyette bakmamın sebebi ise şu: her şey estetik dedikodular üzere olsa da içim gözlem salonunu işgal ediyor. ayak sesi duymak yerine tamburun dönüşünde her bir çamaşırı birbirine yakınlaştıran şefkatli dayanıklılık var. yalnız kurutmalıkta o sıkça kaydırma meselesine alışayım artık.

(bkz: ev aletlerine dair hissiyat)
(bkz: taşıma sonrası sesler)
(bkz: şehir anılarında beyaz eşya)