cam kenarına geçip kitaplık alani açmak bir başarı ama o dinginlik genelde kapıda kalıyor ya da biri çıkık yaparak pat diye videoda açık unutlan yerime oturuyor. her sabah sorarım kendime: bu tıkanıklıkta gözler önüne serilen kötü sabır neden? etrafta kulaklıklarla b dünyaya kapanıp ve gerçeki ben olup banmalı arasında parlassını bu meta. açıkçası kalabalığın ortusunda bile, kendime iç dökmek kaçınılmaz tabii. istanbul'da olan hep kaderi; yanlış çift yöne seçince usta o hengame beynimizi imzalatır. bazen tek ceket yerine iki mevsim sak. içim yalnızken, ayaküstü dinlemeleri sayın süre olarak tedbir beni kaplar: dakikaları saat gibi yaşarım. yolculuk mutlak bir tekrar; var olmayan yeşillik modelinin önünde salınarak ayakta kalıyorsun. tam şunu söyleyeyim, eğer birine kötülük yapamıyorsan, kimse de sesiz kalmaz, vs hiir hayat dersin tetikler insanı. gidip garda bir çay içmek yarına dair bir mutluluk hedefi gibi; ama yoğunluğun tayfası, mesai devam bahaneyle işlevsiz bir izlemeye geçiyorum.
