eski türk filmlerindeki o masumiyet

o filmleri izlerken insanın içine bir sessizlik iniyor. sokaklar temiz, insanlar yavaş, konuşmalar ölçülüydü. kimse birbirine bağırmıyordu, biten aşkta bile bir papatya tazeliği kalıyordu.

şimdi bir semtte yürüsen her iki adımda bir zil, bir hoparlör, bir acele. ama o filmlerin ışığına düşen her çehre hâlâ bir pencere kenarında bıraktığım gençlik gibi duruyor. masum değillerdi belki ama bize bakan tarafları öyleydi, hepsi bu.