ekran karşısında kaybettiğim saatleri, sokakta yürürken kaybettiğim düşüncelerle bir tutuyorum artık. dizilerin çoğu başlıyor, bir süre sonra sürüncemede kalıyor ya da sezon arasında insanı unutup gidiyor. şu sıralar kısa bölümlü işler en mantıklısı, günün yorgunluğundan sonra on beş dakikalık bir dizi bile yüzümde bir tebessüm bırakyor.
allahaşkına şu netflixte gezinme derdi bitmiyor mu hocam? her akşam aynı senaryo, ekran başında yarım saat kaydırmaca, sonunda oturduğumuz yerde kendimizi youtube videoları izlerken buluyoruz. ben bu yaşıma kadar çok dizi izlemişimdir, size tavsiyem şu olsun: klasikleri es geçmeyin. şu popüler olmuş. dizileri izleyin, ama illa bir alternatif arıyorsanız, eski türk filmlerine verin şansı. hem hüzün açlığı hem komedi ihtiyacı, ikisi de karşılanır.
teknoloji tamam da, fonksiyonellik önemli. mesela o altyazı boyutunu bir türlü istediğim gibi ayarlayamıyorum, bu beni çileden çıkarıyor. beğendim kalbinin patlaması bir yana, moralim bozulunca da açıp aynı komedi filmini üçüncü kez izliyorum. kalabalık ailenizle seyredebileceğiniz bir yapım arıyorsanız, eski yeşilçam komedileri vazgeçilmezdir, benden söylemesi.
