şener şen deyince

şener şen denince aklıma ilk gelen şey o eşsiz komedi yeteneği, gözlerindeki o muzip parıltı. ne zaman bir yerde denk gelsek kendimi yine gülümserken buluyorum; ekranda bir mimik yapar, hayatın tüm yorgunluğunu söküp atar. bazen cumartesi akşamı buralarda, mis gibi bir kahve eşliğinde eski filmlerinden birini izlemek gibisi yok. gurbette yaşamanın en acı tarafı da bu işte; o filmlerdeki o bildik sıcaklık, memleket kokusu. adam milletçe içimize işlemiş; hangi kuşaktan olursanız olun bir ortak dil gibi. sağ ol var ol, yüzümüzü hep güldürdün.

(bkz: kültürel sermayemizin mimarı)