anksiyete ile yaşamak zor

biliyorum, bu his hiç dinmiyor ve kimi zaman insan, ben de varım ama kimse görmüyor gibi hissediyor. yine de içimden geçenleri yazmak bana en azından panik ataklarımı biraz hafifletiyor, kimi zaman ağlamaktan çok sesim kısıldığına inanıyorum.
(bkz: derde deva lazım bazen)