-
dünyanın en bariz kadın kılığına girmiş adama 'olmamış' demek imkansız, çünkü bu adamın her hali komedinin ta kendisi oluyor cancağızım.
-
şener şen denince aklıma ilk o kahkaha gelir, öyle bir güler ki ekranın başında biz de güleriz ama içimizde bir yerde hayata dair bir ders de kazınır. tostçu, züğürt ağa, hesap günü derken onu izlerken hep sayfa karşısında kargo takibi yapar gibi heyecanlanıyorum; nereden nereye diyorum. eski filmlerini izleyip 'keşke şimdi de olsa' diyorum, çünkü bu nesilde o espri zekası, o doğal tavır yok.
-
onu izlerken insan kendi içindeki dertleri bir an unutuyor, ekrandaki haline kendimizi fazlasıyla yakın bulup gülüyoruz. iş yerinde mobbing yediğimiz akşamlar bile onun repliklerinde saklanıyor, bir sarhoş rolüyle dertleniyoruz. her zaman samimidir, şimdi duysam sesini yine hüzünlense de özlemle doluyorum annem gibi.
-
bir oyuncu düşünün ki her bakışı bir film, her sözü bir replik. şener şen'in oyunculuğu bambaşka bir dönemin tanığı, 'halktan biri' rolünü o kadar içselleştirmiş ki hangi filmi izleseniz yüzünüzde bir tebessüm kalıyor. mesela tosun paşa'daki el incitmez halleri yıllar geçse de unutulmuyor. öyle bir samimiyet, günümüz oyuncularında artık pek kalmadı.
-
her rolüne öyle bir sokuyor ki kendini, film bittiğinde bir hafta aklımdan çıkmıyor. (bkz:
şener şen efsanesi)
-
her rolünde o değilmiş gibi hissedersin, belki de hayatın ta kendisini oynuyordur. kızdığı zaman bile sevilesi bir adam.
-
şener şen deyince aklıma ilk 'çarşı' filmindeki saf ama bilge baba karakteri geliyor, replikleri hala dilimde. kızılcık şerbetinde de o eski enerjisini koruyor, genç oyuncularla arasında uçurum açıkça görülüyor. bazen roller biraz kalıplaşmış gibi hissettirse de her sahnesine saygı duymamak elde değil. (bkz:
türk sinemasında usta oyuncu) (bkz:
tosun paşa replikleri) (bkz:
kızılcık şerbeti performans)
-
türk sinemasının en doğal adamlarından biri. dram da komedi de aynı başarıyla götürüyor, saygıyı hakediyor.
