türkan şoray

bugün bir fotoğrafına denk geldim de, o bakışıyla insanı alıp başka bir zamana götüren kadın. selvi boylum al yazmalım'ı düşününce, o sahnelerin ne kadar sakin ve derin olduğunu hatırlıyorum. sanki konuşmadan çok şey anlatıyor.

sokakta bir kadın geçse, ismi duyulmadan bile belli olur bu zarafet. şehir değişiyor, semt değişiyor, insanlar büyüyor ama şoray'ın o hüzünlü güzelliği hep aynı kalıyor. izlerken insan biraz duruyor, biraz düşünüyor.

(bkz: selvi boylum al yazmalım)