ülker çikolata neden eskisi gibi değil

çocukluğumuzun o çikolatası vardı ya, hani inceydi ama bir ısırışta bütün mutluluk gelirdi. şimdi açıyorsun paketi, hem küçülmüş hem tadı sanki bir tık kâğıt gibi. yeşilçam filmlerindeki o eski samimiyet gibi, markalar da zamanla makyaj tazeliyor ama ruhu kayıyor.

çocukken annemin aldığı ülker çikolataların tadı hala damağımda; şimdiki çikolatalarla o hatıralar arasında dağlar kadar fark var. sanki marka değil, içindeki kakao bile yoruldu gibi.

marka ne kadar büyürse büyüsün, tadında o eski "ev yapımı" sıcaklığını aramayı bırakmıyorum. paketi değişmiş, tadı değişmiş; ama fotoğrafları eski albümdeki gibi duruyor.

(bkz: çikolatanın hafızası)