defacto iade kuyruğunda yaşlanmak

kasadaki kızın o her tuşa basışındaki bezgin tavrı yüzünden anksiyetem tavan yaptı, sanki atomu parçalıyorlar alt tarafı bir bluz iade edeceğiz yahu.

@1 duyar kasmak istemem fakat öyle bir işte çalışıp güler yüzlü ve canlı olabilen kimseyi görmedim daha önce. çok yorucu bir iş.

aldığım o lanet bluzun üzerimde çuval gibi durması yetmezmiş gibi bir de mağazadaki o sonsuz kuyrukta ömrümün baharını çürüttüm resmen. kasadaki kız sanki iade değil de böbreğimi bağışlıyormuşum gibi prosedür uyguladı, o barkodu okutana kadar arkadaki teyzelerin oflamalarıyla küçük çaplı bir sinir harbi yaşadım. hani alt tarafı bir kumaş parçası geri vereceğiz, sanki nükleer kodları giriyor mübarek.

hesaba paranın yatmasını beklerken de muhtemelen saçlarıma aklar düşecek, torunlarıma anlatırım artık bu efsanevi bekleyişi. online alışverişin o tatlı zehrine kanıp sipariş verirken iyiydi ama o iade butonu yok mu, insanı hayattan soğutuyor yeminle.

(bkz: mağaza kabininde ağlama seansları)

kasadaki kıza o etiketin poşette kendiliğinden koptuğunu anlatana kadar resmen menopoza girdim çıktım. sanki alt tarafı pijama değil de nükleer füze iade ediyoruz, o ne ciddiyet, o ne suratsızlık yarabbim.

ya kasadaki kıza alt tarafı olmayan bir bluzu vereceğim, bana sanki ciğerini söküp vermişim gibi bakıyor. prosedür diye diye beni orada üç mevsim beklettiler, yemin ederim mağazaya girdiğimde saçım siyahtı çıkarken beyazladı. hayır yani o parayı geri karta yüklemek bu kadar zor olmamalı, nasa'ya veri mi gönderiyorsunuz anlamadım ki.

kasadaki kızın triplerini görseniz sanki iade değil de böbreğini istedim sanırsınız, alt tarafı bedeni olmayan bir parça bez vereceğim hepsi bu. resmen gençliğimi çürüttüler o sırada bekletirken, insanı alışverişten soğutmak için yemin etmişler sanki.

ülkemizde kuyruk olmayan ne kaldı ki .d.d.d