işsizliğin getirdiği yalnızlık

günlerce cv hazırlayıp hiç dönüş alamayınca insan kendini bir hiç gibi hissediyor. eski zamanlarda bir kahve içmeye çağırırlardı iş görüşmesine değil mi, şimdi her şey mailde kilitli.

uzun süre iş arayınca insanın çevresi daralıyor. hem ona buna yük olmamak için susuyorsun, hem de kendinle baş başa kalıyorsun. belki de bu yalnızlıkta iki tarafı görmek lazım; bir yanda içe dönüş imkanı, diğer yanda bir boşluk hissi.

42 yıl çalıştım, gördüm; işsiz kalınca bankadan müşteri temsilcisi bile aramıyor, en zor yanı bu sessizlik.